Trochę historii...

Pierwsza pisemna wzmianka o Zebrzydowicach znajduje się w wykazie wsi płacących dziesięcinę biskupom wrocławksim z 1305 roku.
Pierwotnie zebrzydowicki zamek był budowlą obronną wzniesioną w stylu gotyckim o czym świadczą datowane na XV-XVI wiek zachowane fragmenty murów oraz jego dogodne do obrony usytuowanie.
Pierwszym, znanym rodem, władającym Zebrzydowicami był staropolski szczep Korniców. Ich następcami byli Liszkowie z Niemieckiej Lutynii właściciele Zebrzydowic w latach 1524-1583. W pobliskim kościele parafialnym znajdują się wspaniałe renesansowe epitafia Jerzego Liszki i jego żony Anny z Czelów. W skutek licznych transakcji i działów spadku po kolejnych właścicielach Zebrzydowic wieś została podzielona na dwie części - ten stan trwał od 1583 do 1747 roku. Wtedy to utrwaliły się nazwy Zebrzydowic Dolnych i Górnych - mające sweodbicie w miejscowym nazewnictwie do dnia dzisiejszego. Najświetniejszy okres zamku przypada na lata 1747-1888. Wtedy to Zebrzydowice były własnością rodu baronówde Mattencloit. których zebrzydowicki zamek był główną siedzibą. Z tego okresu datuje się też gruntowna przebudowa zamku, który wtedy zatracił cechy obronne na rzecz funkcji reprezentacyjno - mieszkalnych. Tak powstał zachowany do dziś choć bez oficyn. zbudowany na rzucie prostokąta piętrowy pałac w stylu niemieckiego baroku. Parter pałacu został oszkarpowany, co przypominało obronny charakter budowli.


Pierwsze piętro oddzielone zostało gzymsem od przysadzistego przyziemia. Jego narożniki zostały zaokrąglone elewacjeozdobiono lizenami z belkowaniem, które odzielały od siebie prostokątne okna nakryte ozdobnymi gzymsami. Główną ozdobą frontowej ośmioosiowej fasady stał się przewyższający elewację ryzalit, z szeroką bramą w parterze, na piętrze ujęty parami pilastrów o ompozytowych kapitelach i zwieńczony trójkątnym przyczółkiem. W jego szczycie umieszczono okrągły kamienny kartusz z herbami baronów de Mattenloit i Beessów. Wokół herbów znajduje się nieczytelny napis dotyczący fundatorów: "IN * ETE * MATTENCLOIT * RENATA TE * BEEHS" oraz zatarta data, którą dotychczas określono na rok 1760. Całość budynku przekryta została mansardowym dachem z dwoma symetrycznymi lukarnami. Pomieszczenia parteru wraz z dużą przelotową sienią posiadały sklepienia kolebkowe z lunetami, żaglaste i nieckowe natomiast na piętrze pokoje były nakryte belkowymi stropami. Nie zachowały się przekazy o ówczesnym wyglądzie wnętrz. Można jedynie przypuszczać, że piętro posiadało reprezentacyjny charakter, z ozdobnymi posadzakami i stolarką, ścianami ozdobnymi sztukateriami i polichromią, której resztki się zachowały, oraz bogatymi kaflowymi piecami, jak miało to miejsce w innych śląskocieszyńskich rezydencjach. Po stronie północno-zachodniej pałacu rozciągał się ukształtowany w formie dwóch tarasów, prawie dwuhektarowy park. W 1888 roku Zebrzydowice w związku z znacznym zadłużeniem majątku zostały wystawione na sprzedaż. Nabył je wraz z zamkiem hrabia Henryk Larisch von Monnich. Sam zamek stracił wtedy swój rezydencjonalny charakter stając się siedzibą administracji majątku. Uszkodzony w znacznym stopniu podczas działań wojennych zamek został odbudowany w latach sześćdziesiątych XX wieku. Obecnie w zamku mieści się siedziba Gminnego Ośrodka Kultury.